acemi'nin günlüðü

Ben karýmý çok seviyorum hâkim bey, aslýnda bizim þu anda burada olmamamýz lazým. Okulu bitirmiþim, askerliðimi bitirmiþim, iþe girmiþim, sýra gelmiþ evlenmeye... Zaten annem de her gün baþýmýn etini yemekte “Evlen de mürüvvetini göreyim yavrýýým, ölürsem gözlerim açýk gidecek yavrýýým!” Yahu o zamanlar böyle hipermarketler yok ama süper marketimiz eksik deðil. Raflara koysalar gidip seçeceðim en iyisinden annemin gönlü olsun, olsun da gözleri açýk gitmesin.

Ben ilke sahibi adamým hâkim bey, büyüklere ve onlarýn arzularýna isteklerine saygý duymak en birinci ilkem. Öyle duymazdan gelmek, kulaðýnýn üstüne yatmak, “Bugün olmazsa yarýn” deyip kandýrmak yazmaz bizim kitabýmýzda. Eþe dosta haber saldým “Aman helal süt emmiþ bir haným kýz, iyisinden. Yoksa –Allah gecinden versin- annemin gözleri açýk gidecek” Her gün bir müjde umuduyla bakmaktayým rastladýðým tanýdýklarýn yüzlerine ama müjde vermek bir yana, herkeste alay eder gibi ayný soru “Daha evlenemedin mi? Annenin gözleri açýk gidecek, ayýptýr ayýp! Bir de ilke sahibi adam olacaksýn güya... Cýk cýk cýk!”

Ben ilke sahibi bir adamým hâkim bey, pes etmek, vazgeçmek yazmaz benim kitabýmda. Baktým eþten dosttan hayýr yok, iþyerine iþ takibine gelenlere sormaya baþladým “Ýyisinden, helal süt emmiþ bir haným?” Kimi ilgileniyor, kimi “Bu evraký þimdi kime imzalatacaðým?” diyerek duymazdan geliyor. Ýlke sahibi olmayýnca duyarsýz oluyor insanoðlu, ben ilke sahibi bir adamým hâkim bey.

Derken bir gün iþyerinde, daha önce kendisine de sorduðum bir haným vatandaþ elindeki evrakla üst kata giderken bana uðrayýp “Þuayip bey” dedi “Helal süt emmiþ, hem de iyisinden, tam size göre” Elimdeki iþi býraktým, hemen buyur ettim hanýmý ama elindeki evrakla yukarý çýkýp iþini görecek “Sonra uðrarým” dedi. Olur mu hiç! Ya unutur da uðramazsa? Ben ilke sahibi bir adamým hâkim bey, bugünkü iþimi yarýna býrakýr mýyým? Hemen aldým elinden evraký, baktým üst katta Rasim beye gidecek. Açtým Rasim’e telefonu “Sana göndereceðim evrakýn iþlemini hemen yap” deyip kapattým. Odacýya verdim kâðýtlarý, çay ocaðýndan geçerken iki de kahve söylemesini tembihledim...

Nazife Haným –adý Nazife imiþ bu ilke ve sorumluluk sahibi hanýmefendinin- oturdu ve “Gülten çok iyi kýzdýr, ben onun çocukluðunu bilirim” diye baþladý söze. “Güzel mi güzel, iyi huylu mu iyi huylu, haným mý haným. Sadece bizim mahallenin deðil cümle çevre mahalle erkekleri hep peþinde ama namuslu mu namuslu. Zaten babasýyla iki abisi küçükten beri önce dövüyorlar, sonra tembihliyorlar ‘Bir erkekle görürsem bacaklarýný kýrarým!’ Kýz liseyi bitirdi, üniversiteye göndermediler açýlýp saçýlýr diye. Bir iki kez iþe girmek istedi “Orospu mu olucan!” diye iki abi bir babadan teker teker dayak yedi.

Güzel kýz, isteyeni çok ama baba ile abiler her damat adayýný “Hayýrlýsýysa olur ama dur bakalým. Önce biz seni bir iyice tanýyalým. Þöyle beþ altý ay çevrede soruþturup izleyelim” diye oyalýyor, kimi býkýp vazgeçiyor, kimi de abilerden dayak yiyerek. Böyle böyle kýz geldi otuz iki yaþýna, abilerden biri bu arada Almanya’ya gitti, öbürü bir damat adayýný dövünce akrabalarý tarafýndan býçaklanýp öldürüldü, geçen gün baba da alkol komasýnda girince Gülten anacýðýyla kalýverdi bir baþýna.

Bu sefer annesi baþladý ‘Ben de ölürsem kurda kuþa yem olursun, bir an önce evlen’ diye. Zavallý Gülten hiç gün yüzü görüp arkadaþ edinemedi ki... Kimi kimseyi tanýmaz. Sonra evlilik bu, anne çok istiyor diye kapý önünden geçenle de evlenilmez ya. Geçen gün evlerine gittiðimde annesi yoktu, yana yakýla dert yandý bana, aðlaya aðlaya eridi yavrucaðýz. Aklýma siz geldiniz hemen, söyleyeyim dedim.”

Yahu kýz benden üç yaþ büyük! Ama bir ortak yanýmýz var, Allah göstermesin hemen evlenmezsek ikimizin annesinin de gözleri açýk gidecek. Ben ilke sahibi bir adamým hâkim bey, kiþisel kaygýlarý büyüklere saygýnýn önüne geçirip egoist ve hele de vefasýz ve nankör olmamak lazým. Uzatmayayým, biz evlendik. Ne yalan söyleyeyim ikimiz de birbirimizi çok sevdik hâkim bey. Annelerimiz memnun, biz mutlu, sanki kýrk yýldýr seviþiyoruz. Ben ilke sahibi bir adamým, sevmeyip de severmiþ gibi yapmam. Allahý var, Gülten de öyle.

Evleneli daha üç ay olmadý hâkim bey. Gülten “Ayrýlalým” diye tutturdu. Ben buna ilk geceden beri el sürmüyorum ya, “Erkeklik görevini yapmýyorsun!” diye açýyor aðzýný yumuyor iki çeþme gözünü, evde baþka konu yok üç aydýr. Çok þükür birbirimizi çok seviyoruz da saðlam bir evliliðimiz var. Hatta Gülten bana ilk günler “Yoksa sen þey misin?” diye takaza ettiðinde bile ne kýzdým ne köpürdüm. Kendisiyle –af edersiniz- iþte öyle alt alta üst üste niçin seviþmediðimi her seferinde tane tane açýkladým ama bana olan sevgisi onu kör ve saðýr etmiþ hâkim bey.

Ben ilke sahibi bir adamým hâkim bey. Öyle laf olsun diye ilke sahibi olunmaz. Bir ilken varsa ona sonuna kadar uyacaksýn. Yoksa ilkelerin ne deðeri, ne anlamý kalýr hâkim bey? Benim en birinci ilkem; iþyerindeki masamýn üzerinde, evimin giriþinde karþý duvara astýðým çerçevede, cüzdanýmda yýllardýr sakladýðým kâðýtta yazýlý olduðu gibi “Kendine yapýlmasýný istemediðin þeyi baþkalarýna yapma.” Ben bunu ilke bellemiþim, bugüne kadar bu ilkeye uygun yaþamýþým, bu yaþtan sonra insan ilkesinden, hele böyle çok önemli bir ilkeden vazgeçer mi hâkim bey?

Gülten boþanma davasý açabilir, hakkýdýr. Siz de boþayabilirsiniz, adaletin kýlýcýna boynum kýldan incedir çünkü ben ilke sahibi bir adamým. Ama nasýl yaparým hâkim bey, ben nasýl Gülten’le öyle alt alta üst üste... Ben Gülten’i nasýl olur da kendi istese bile... Affedersiniz yani düþüncesi bile korkunç... Artýk takdir sizindir, ben ilke sahibi bir adamým, öperim ama daha fazla ileri gidemem, kendime yapýlmasýný istemediðim þeyi sevgili karýma, Gülten’e nasýl yapayým hâkim bey? Ne karar verirseniz boynum kýldan incedir, çünkü ben ilke sahibi bir adamým.

Eþimin benden gizli biriktirdiði üç beþ kuruþun üzerine iki de bileziðini de satarak ekledikten sonra tatile çýktýk ya, geldiðimiz küçük kýyý kasabasýnda ucuzundan bir pansiyon bulduk. Yarým saat gibi kýsacýk bir zamanda ve 35 derece sýcakta yürüyerek pansiyondan denize ulaþýyorsunuz. Böylece hem spor yapmýþ hem de denize ulaþmýþ oluyorsunuz ama ulaþtýðýnýz yerde denize girilemiyor. Ya teknelere binip ya da kara yolundan minibüslerle çevre koylara gitmek zorundasýnýz. O gün pansiyona geç saatte yerleþtiðimiz için biraz dinlendikten sonra akþamüzeri gezintiye çýktýk. Hem çevreyi tanýyoruz hem de yemek yiyeceðimiz kesemize göre bir lokanta arýyoruz. Lokanta dediysem sözün geliþi, lokanta mokanta yok tabii. Her taraf restoran, restorant, restorante... Arada barlar, cafeler...

Restoranlarýn önünde yiyecek içecekleri gösteren tabelalarý var, var da sadece yiyecek içecek listesi var karþýlarýnda fiyat haneleri boþ. Kiminde fiyatlarý da yazmýþlar ama o restaurantlara girmesine girer, yemesine yer, içmesine içersiniz de o fiyatlarla hesabý ödedikten sonra ertesi gün tatil biter ve siz arkanýza bakmadan Ýstanbul’a dönersiniz. Derken o cafcaflý restoranlar arasýna kýsýlýp kalmýþ, sade, gösteriþsiz ama temiz görünümlü bir lokanta gördük. Aslýnda tabelasýnda lokanta yazmýyor ama restoran da yazmýyor. “Sabri’nin Yeri.” Giriþin hemen önünde yeme içme listesi ve fiyatlar var, üstelik fiyatlar gayet makul de masalar nedense bomboþ. Herkes saðdaki soldaki cafcaflý restoranlara doluþmuþ.

Karýmla bir birimize baktýk, girdik oturduk bir masaya. Bir masada tek baþýna oturan, belli ki oranýn yerlisi bir köy çocuðu Sabri hemen yanýmýza seðirtti “Hoþ geldiniz!” diyerek. Bir iki zeytinyaðlý, ortaya bir salata ile birer ýzgara söyledik, haným bir bira içti ben iki duble raký... Doðrusu ya yediklerimiz öyle lezzetli idi ki içimize kurt düþtü, acaba kapý önündeki tabelada yazýlý fiyatlar geçerli mi diye.

Hesabý beklerken hanýmýn kahvesi geldi benim bir bardak çayým, bu arada benim aklým hesapta. Derken hesap geldi ve gerçekten de kapý önündeki fiyatlar gerçekmiþ! Bir “Oh!” çektikten sonra önce masalarý dolu restoranlara baktým, sonra da Sabri’nin boþ masalarýna ve elimdeki hesap pusulasýna... Bakýþýmdan anlamýþ gibi “Abi” dedi Sabri “Bizim millet lüks yerleri seviyor, benim burasý gösteriþsiz ya, dönüp bakan yok.” “Yahu” dedim “Olur mu? Sade yerleri sevenler de var.”

O günden sonra her gün tam bir hafta Sabrinin Yeri’nde doyurduk karnýmýzý ve Sabri’yle de dost olduk. Zaten doðru dürüst müþterisi yok, gelip oturuyor masaya bol bol sohbet ediyoruz. Bizim sipariþlerimizden baþka kendisi “Þundan da tadýn, bundan da tadýn” diyerek bize ikramlarda bulunuyor, öyle de tok gözlü. Tatil bitip Ýstanbul’a döneceðimiz son akþam telefonlarýmýzý verdik bir birimize, gelecek sene tekrar görüþmek üzere sözleþtik, sarýlýp öpüþüp ayrýldýk.

Geçen akþamüzeri aklýma düþtü, Sabri’yi bir arayayým dedim bakalým ne var ne yok. Telefonunu uzun uzun çaldýrdýktan sonra açtý ve “Merhaba” bile demeden nefes nefese “Abi, ben seni biraz sonra arayacaðým” deyip kapattý. Allah Allah! Bir meraklandým, yahu bir sorun mu var? Merak içinde arasýn diye beklemekteyim. Biraz sonra dediði, aradan iki saat geçtikten sonra aradý. “Kusura bakma Remzi abi” dedi “Müþterilere servis yetiþtirmeye çalýþýyordum. Ýki de garson aldým ama yine de koþtura koþtura ancak yetiþebiliyoruz.”

Ben þaþkýnlýkla ne diyeceðimi bilemediðimden epeyce suskun kalmýþ olacaðým ki “Remzi abi orada mýsýn?” diye merakla sordu Sabri. Neden sonra “Evet” diyebildim. “Yahu Sabri doðrusu ya çok þaþýrdým. Yanlýþ anlama müþterilerinin artmasýna çok sevindim tabii ama nasýl oldu bu? Sen de mi cafcaflý masalarla, örtülerle, dekorla döþedin lokantaný?” Telefonda bir kahkaha attý Sabri “Yok be abi!” “Eee? Pekiyi nasýl oldu da iþler birden açýldý?” “Müþterinin sýrrýný öðrendim abi” dedi Sabri. “Geçen gün özel yatla gelen bir bey buradan geçerken durdu, boþ masalara baktý, sonra yanýndakilerle birlikte -iki masayý birleþtirdik- benim burada oturdular. Abi masalarý bir donattým, yalansýz bizim köy doyar. Ayýptýr söylemesi verdiði bahþiþle bile bir aile bende bir hafta boyunca karnýný doyurur.”

“Kimmiþ, ne iþ yaparmýþ?” diye araya girerek sordum. “Vallahi Remzi aðabeyciðim utandým, haddimi aþmak olur, ayýp olur diye soramadým ama adam bu iþleri biliyor. Beni yanýna çaðýrýp lokantayý her gün müþteriyle doldurmak isteyip istemediðimi sordu. Kim istemez! ‘Getir öyleyse dükkânýn önündeki þu fiyat listesini’ dedi. Aldý eline kalýn siyah ispirtolu kalemi, bütün fiyatlarý düzeltti teker teker, ikiye katladý. Altý liraysa üzerini çizdi on iki lira yazdý. On liraysa yirmi lira. “Sakýn” dedi “Bunu silme. Ben yatla dönüþte 15 gün sonra tekrar uðrayacaðým, eðer bu iþe yaramaz da müþteri gelmezse on beþ gün yemiþ içmiþ gibi sana ödeme yapacaðým.’

Abiciðim ben o listeyi temize çektim koydum dükkânýn önüne, ertesi gün öðle saatlerinden itibaren müþteriler akýn etti. Her gün masalar týklým týklým. On beþ gün sonra o bey –adý Feyyaz imiþ- gerçekten uðradý. Bana gülerek ‘Nasýl?’ dedi “Haksýz mýymýþým?’ Meðer müþterinin sýrrý neymiþ biliyor musun Remzi abi, müþteri nerede fiyatlar yüksek ise oraya otururmuþ. Feyyaz Bey yanýndakilerle bana bunun nedenini de uzun uzun açýkladý ama benim kafam o kadar basmýyor, pek anlamadým. Nedenini boþ ver abi, dükkân hiç boþ kalmýyor ya ben ona bakarým”

Ben þaþkýn þaþkýn dinlerken araya yine bir suskunluk girmiþ olmalý ki “Remzi abi” dedi Sabri “Sen hiç meraklanma, sana hesaplar eski fiyattan. Sen yeter ki gene gel!” Ardýndan bir kahkaha patlattý ”Sen müþteri sayýlmazsýn...”

Tamamen kutsal ve baþtanbaþa ulvî amaçlarla ifa ettiðimiz görevimiz gereði yazdýklarýmýz çizdiklerimiz ve karþýlýðýnda aldýðýmýz yüklüce bahþiþlerden ötürü devamlý maruz kaldýðýmýz insafsýz saldýrýlar karþýsýnda düþündük taþýndýk ve “Çaðdaþ sosyal yaþamýn kalkanlarýndan biz niye yararlanmýyoruz sanki yahu?” düþüncesiyle bir dernek kurmaya karar verdik. Lakin “Ýktidara Ýliþtirilmiþler Derneði”,  “Yuvarlak Köþeli Yazarlar Derneði” “F Tipi Aydýnlar Derneði” gibi bir ad altýnda dayanýþmaya kalksak gene rahat býrakmayacaklar, biz de mademki maksudumuz STÖ olmak, birbirimize iyice dayanýp dayanýþmak, öyleyse mesela “Kanarya Sevenler Derneði” çatýsý altýnda toplanalým dedik. Hasan “Olmaz!” dedi. “Ondan çok var. Bizim bir farkýmýz olmalý ki onlarla karýþmasýn. Örneðin Karga Sevenler Derneði.”

Ancak aramýzda bir kaç arkadaþ bu fikre pek yanaþmadý. Aslýnda gerekçeleri hiç de yabana atýlacak gibi deðil. Efendim bu arkadaþlara göre; biz onca hayvanat arasýndan sadece birini, yani kargayý seversek muhalif ve münafýk ulusalcýlar ve malum davanýn yandaþlarý bunu bizim aleyhimize kullanýr, öbür hayvanlarýn umurumuzda olmadýðý iftirasýný yayarlar onun için buna meydan vermemek lazým. Bir kaç arkadaþ da “Balýk olmadan rakýnýn tadý çýkar mý? Kuzu pirzola gibisi var mý? Balýk, kuzu gibi hayvanlarý da dýþlamayalým” deyince,“Bütün Hayvanlarý Canlý ve Piþmiþ Sevenler Derneði”ni kurduk.

Biz; karþýmýzdakilerin dürüstlüðüne ve içtenliðine,  bize ters düþmeyen tüm insan hak ve özgürlüklerine, bizi baðlamamak þartýyla bütün ilke ve deðerlere duyarlý ve ayrýca tutarlý olmaya da çok önem veren hem aydýn hem de yazarlar olarak, kurduðumuz derneðin bir tabela örgütü olmasýný içimize sindiremezdik herhalde. Bunun için arada bir de olsa derneðimizin amacý doðrultusunda etkinlikler yapmayý kaçýnýlmaz bir görev bildik.

Ýþte bu aydýn sorumluluðumuz ve solcu geleneðimizden hareketle derneðimizin ilk etkinliði olarak ormanlýk ve yeþillik bir alanda piknik düzenlemeyi kararlaþtýrdýk. Biri profesör ikisi doçent köþe yazarý ve ekran yorumcusu üç arkadaþýmýzdan oluþan komisyon, Sapanca yakýnlarýnda bir çiftlikle anlaþarak kuzu ve piliç çevirmeden, her türlü ýzgaradan ve viskiden kanyaða, rakýdan þaraba içki muhabbetiyle ilk etkinliðimizi düzenlediðinde, en hakiki hayvan severler olarak koltuðumuzun altýnda post modern kitaplarla tam vaktinde oradaydýk.

Aðaçtan masalar ve aðaçtan sýralara oturduðumuzda, hemen yakýnýmýzda açýlmýþ olan çukurun üstünde kazýða geçirilip iki çatal arasýna yatýrýlmýþ ve altýndaki korlarýn üzerinde çevrilen kuzu, hemen yanýnda ayný þekilde bir çukurda korlar üzerinde çevrilen piliçler, onlarca ýzgara üzerinde cazýr cazýr kýzartýlan pirzolalar, balýklar, köfteler, sucuklar... Kadehlerimizde rakýlar þaraplar... Hemen sosyal, siyasal ve kültürel konulu aydýn muhabbetlerine baþladýk tabii. Aslýnda bir televizyon kanalý bu muhabbeti canlý yayýnlasa, hiç olmazsa kayda alýp sonradan yayýnlasa memleket kültürüne ne büyük bir faidedir ama böyle bir anlayýþ ve bilinç nerdeee efendim, nerde?

Cengiz bir yandan “Arkadaþlar, hayvan severler olarak hayvanlara ne kadar deðer verdiðimizi hiç kuþkusuz göstermeliyiz” der ve ýzgara kokusuna gelmiþ kediyi tekmelerken, bir yandan da düzenleme komitesinin Lüleburgaz’dan piknik için özel olarak getirdiði kuzu çevirme ustasý Hüsmen’e seslendi “Yahu ne güzel de koktu, piþmedi mi daha?” Hasan, “Hayvanlar da en az bizim kadar bu doðanýn asýl sahipleridir” deyip piliç çevirmecilere laf attý “Yahu yarým saat oldu, daha kýzaran yok mu?”

O sýrada Ahmet “Biz en az insan haklarý kadar hayvan haklarýnýn da savunucusuyuz” diyerek kuzu çevirmenin karþýsýna geçmiþ ve belki kendisine de bir parça düþer umuduyla bekleyen köpeðe yerden aldýðý bir taþý savurur ve bu konudaki duyarlýlýðýmýza örnek olurken, Engin’in “Hukuk her þeyden üstündür, hukuksal ilkelerin malum davada çiðnenmiþ olmasý bu gerçeði deðiþtirmez” diyerek çok önemli bir noktaya parmak basmasý ve “Yahu ne piþmez bir pirzolaymýþ bu, açlýktan öleceðim!” diye ýzgaranýn baþýndaki emekçi kardeþimize yaptýðý espri, bizim ne kadar liberal ve farklý olana hoþgörülü olduðumuzun gerçek yaþamdan somut bir kanýtý idi.

Biz böyle çok önemli memleket meseleleri üzerine sohbet ettiðimiz sýrada gizlice ýzgaralarýn yanýna gidip yarý piþmiþ yarý çið iki kalem kuzu pirzolayý tabaðýna alýp masaya dönen Mehmet “Bu hayvanlarý sevmemiz çok iyi oldu. Zaten hayvanlarý sevmeyen insanlarý da sevmez. Hayvan sevmeyen bir Türkiye’yi AB ne yapsýn” deyince herkes ýzgaralara hücum etti. Tabaklarý doldurup masaya döndüðümüzde Hasan “Arkadaþlar” dedi “Nankör olmamak lazým. Biz bu hayvanlarý seviyorsak elbette ki AKP’nin demokratik açýlýmlarý sayesinde seviyoruz. Kadehimi Sayýn Baþbakan Tayyip beyefendi ve onun þahsýnda diðer velinimetlerimizin þerefine kaldýrýyorum.”

Ondan sonra uzun bir süre sessizlik oldu, çünkü insan aðzý doluyken konuþmamalý, ayýptýr. Hele bizim gibi etik konusunda aþýrý duyarlý aydýnlara hiç yakýþmaz. Þu kuzuyu, tavuklarý, köfteleri, balýklarý bir bitirelim, ondan sonra hayvan sevgisi üzerine görüþ alýþ veriþimiz kaldýðý yerden devam edecek. Yahu ne olurdu þu muhabbeti bir TV yayýnlasaydý da millet hayvan nasýl sevilirmiþ görseydi. Neyse, ilk etkinlikte bu kadar aksaklýðý hoþ görmeli. Ama gelecek piknikte en az üç TV kanalýndan kamera ve muhabirlere bir hafta önceden haber vermek lazým. Garrrrk!

Ben aslýnda ÝTÜ mezunuyum doktor bey. 10 senedir çalýþtýðým þirkette piyasa ortalamalarýna göre hiç de yabana atýlmayacak bir ücret almaya baþlamýþtým ki þu küresel kriz patladý. Gerçi kriz sayýn baþbakanýn da dediði gibi bizim þirketi teðet geçti ve hatta yaradý bile denilebilir ama memlekette iþsizlik tavan yapýp her dört kiþiden biri iþsiz olunca, bizim þirket “Krize Sen de Dur De!” kampanyasý çerçevesinde bir karar aldý, iþte ben o zaman iþsiz kaldým.

Þirket yönetim kurulu (artýk hangi vicdan sahibi akýllý üyenin önerisi ise) iþsiz üniversite mezunlarýndan iþe eleman almaya karar verdi. Karar iyi hoþ ama açýk kadro ve eleman ihtiyacý olmadýðýndan þöyle bir formül bulmuþlar. Ben ve benim gibi yüksek ücretli dört elemaný iþten çýkarýrlarsa asgari ücretten sekiz iþsizi iþe alabilecekler ve bizim aldýðýmýz ücretin yarýsýna yakýný da kasada kalacak. Yani dört kiþiyi iþten çýkardýlar ama sekiz iþsize de iþ saðlanmýþ oldu. Ýþte böyle vicdan sahibi bir þirket benim eski þirketim. Zaten bu sosyal sorumluluðu sayesinde krizde bile kârýna kâr kattý.

Bir müddet iþ aradým ya bulduðum bir kaç iþin ücreti asgari ücret olduðundan kabul etmedim. O kadar yüksek ücret alýrken asgari ücrete çalýþmak yakýþýk alýr mý, eþin dostun yüzüne nasýl bakarým doktor bey? Günler geçtikçe kenardaki köþedeki birikimim de suyunu çekmeye baþladý, iþ yok. Derken yaz geldi, parasý olanlar tatile çýkmaya baþladýlar ben hala iþ aramaktayým ama güney kýyýlarý da buram buram burnumda tütmekte. Sonra bir akþam aynada traþ olurken “Oðlum Ercan” dedim kendi kendime.

“Gerçeði kabul et artýk. Kriz seni hem deldi hem de geçip gitmedi. Kýçýndaki kriz kazýðý ile iþ aramaktasýn ama görüyorsun iþte sana göre iþ yok. Paralar hepten suyunu çekmeden yarýndan tezi yok in güney kýyýlarýna, az yakýþýklý sayýlmazsýn, çapkýnlýkta desen Don Juan eline su dökemez. Tavla zengin bir yabancý hatun, aðzýndan gir burnundan çýk evlen. Yoksa yakýnda iþsizlik ve parasýzlýktan sürünmeye baþlayacaksýn.”

Gerçekten de Marmaris’e geldiðimin ertesi günü benden dört yaþ küçük bir Ýngiliz kýz ile tanýþtým ve can havliyle ne hünerim varsa döktürmekteyim. Kýz ailesi ile gelmiþ tatile ve aile oldukça varlýklý. Tabii arkadaþlýðýmýza hiç bir þey demiyorlar da iki gün sonra ben kýzý evlenmeye ikna edince kýyamet koptu. Uzatmayayým, küresel krizden sonra Ýslamcý terörizm belasýna çattým bu sefer. Kýzýn ailesi ben müslümaným diye evlenmemize þiddetle karþý çýkmakta. Margaret’e kalsa ailesini anýnda terk edip Türkiye’de kalýp benimle evlenecek ama ailenin servetinden istifade edemedikten, en azýndan Margaret sayesinde Ýngiltere’ye kapaðý atýp orada bir iþ bulamadýktan sonra niye evleneyim ki doktor bey?

Margaret gece gündüz ailesini ikna etmeye çalýþmakta ama aile Nuh diyor Muhammed demiyor. Kýzlarýnýn müslüman biriyle evlenmesine dünya yýkýlsa izin vermezlermiþ. Düþüne taþýna sonunda Margaret’le birlikte bir çözüm bulduk. Madem müslümaným diye karþý çýkmaktalar evlenmemize, ben de din deðiþtirir Hýristiyan olurum! Bizim Türk kýzlarýyla evlenmek isteyen yabancý erkekler nasýl Müslüman oluyorlar, ben de Hýristiyan olurum. Böylece Müslüman damat sorunu ortadan kalkar.

Bu öneriye de þiddetle karþý çýkmýþ aile. Çünkü aileyle Margaret konuþuyor, aile bu konuyu benimle konuþmayý kesinlikle kabul etmiyor. “Hayýr” demiþler. Benim samimi olduðum nereden belliymiþ, ya numaradan Hýristiyan olup gizli Müslüman kalacak isem? Hem sünnetli Hýristiyan olur muymuþ? Olmazmýþ öyle þey. Ýstesem de sünnetli þeyimle gerçek bir Hýristiyan olmam mümkün deðilmiþ. Yahu kýzý bir günde tavlayýp iki günde evlenmeye ikna ettim, aileyle bir haftadýr uðraþmaktayým doktor bey.

Ýþin kötüsü, bir hafta sonra Ýngiltere’ye dönüyorlar. O zamana kadar evlenemezsem eðer, iþin yoksa yeni bir yabancý ve üstelik zengin kýz ara. Ýþsizlik bildiðin gibi deðil doktor bey, evlenirsem ne âlâ. Yoksa sokaklarda sürünmek var Allah göstermesin! Baktým olmayacak, zorlamaktan beynim zonklamakta ama sonunda bir çözüm buldum! Kýzýn ailesi de yarým aðýzla bile olsa kabul etti. Þimdi þöyle yapacaðýz. Ben kilisede törenle Hýristiyanlýða kabul edilmeden önce, þeyim sünnetli ya, küçücük bir deri nakli ameliyatýyla küçükken kesilip atýlan parça kadarýný tekrar yerine diktireceðim sayenizde. Böylece “Sünnetli Hýristiyan mý olurmuþ?” diyenlere de açýp sünnetli olmadýðýmý bi güzel göstereceðim þeyimi gere gere, yani göðsümü.

Gözünü seveyim doktor bey, tavuk derisinden bile olsa razýyým ama ne olur iki gün içinde yap þu ameliyatý. Sen bir iþsizin iþsizlik sorununu çözmesine yardýmcý olup küresel krize karþý vatandaþlýk görevini yapmýþ olacaksýn, ben iþsizlikten kurtulup kapaðý Ýngiltere’ye atacaðým, memlekette iþsiz sayýsý bir eksilmiþ olacak, nereden bakarsan bak bu ameliyat þart. Böbrek nakli, karaciðer nakli deðil ki, küçücük bir deri nakli. Ben hazýrým doktor bey, bitir þu iþi.

 Biz mektepten gazeteci olmadýðýmýz için ustalarýmýz bize köpeðin insaný ýsýrmasýnýn deðil de insanýn köpeði ýsýrmasýnýn haber olduðunu öðretmediler. Ama benim ustama sorarsan... “Boþ ver sen bu mektepli masallarýný, ‘gazeteci kendi haber olmamalý’ gibi meslek etiði palavralarýný. Millet senin gazeteci olduðunu bir þekilde öðrenmeli yoksa boðaz tokluðuna koþarsýn adliye koridorlarýnda. Meþhur olacaksýn oðlum, meþhur. Bunun üç yolu var. Birincisi; eðer gazeteci yeteneðin varsa büyük haber patlatacaksýn. Ýkincisi; gazeteci yeteneðin yok ama baþka yeteneðin varsa uyduruk haberle manþet yapýp ortalýðý birbirine katarak hem meþhur olacaksýn hem de hatýrý sayýlýr ikinci bir gelir kapýn olacak. Üçüncüsü; hiç yeteneðin yoksa soyunacaksýn, öyle meþhur olacaksýn.”

Ben yeteneðim olmasýna raðmen doðru dürüst bomba bir haber patlatamadým. Yaptýðým bütün haberleri þefim sahiplenip o meþhur oldu. Uyduruk bir haberden manþet yapayým dedim, Taraf’ýn “AKP’yi bitirme planý” manþetiyle ayný zamana denk düþünce benimki hiç dikkat çekmeyip gürültüye gitti. Üçüncü yolu deneyeyim dedim, soyunup türlü çeþitli fotoðraflar çektirip götürdüm ustama. “A benim salak oðlum” dedi “Bu yol kadýn gazeteciler içindi...”

Ýþte o günlerde bir de baktým Ayþe Arman kýrk yaþýnda bir soyunmuþ, pir soyunmuþ... Herkesin dilinde. Oysa Arman zaten meþhur ama ustamýn dediðine göre devamlý gündemde kalmak, unutulmamak için yapmýþ bu çýplak modelliði. Arkasýndan bir de hem türbanlý hem de mini etekli bir gazetecilik yapmasýn mý! Hayran olmamak elde deðil. Gazetecilik diye ben buna derim. Türban takýp Niþantaþý’nda, mini etek giyip Fatih Ýsmail Aða caddesinde dolaþmýþ arkadaþý Demet’le. Sonra da bu tebdili kýyafet ve tebdili çýplaklýkta neler hissettiklerini yazdý. Tabii medyada bir sürü kadýn gazeteci arasýnda Ayþe Arman yine bir numara!

Lakin sönük bir erkek gazeteci olarak ben bu konuda büyük bir haksýzlýk görmekteyim. Kadýn gazeteciler arasýndaki bu rekabet hiç de eþit koþullarda deðil. Ayþe Arman soyunuk fotoðraflar çektirip dikkatleri üzerine çekiyor, türban takýp dikkatleri üzerine çekiyor, mini etekle Fatih’te gezip dikkatleri üzerine çekiyor. Pekiyi türbanlý köþe yazarý gazeteci hanýmlar soyunup fotoðraf çekebiliyorlar mý? Mini etek giyip Ýsmail Aða caddesinde tur atabiliyorlar mý? Hani nerede hak, adalet, eþitlik? Yazýk deðil mi türbanlý kadýn yazarlara? Adaletin bu mu medya? Türban takýnca meþhur gazeteci olamýyorsun ama mini etek giyince meþhur gazeteci oluyorsun.

O yüzden rekabette eþitliði saðlamak için ya Arman’ýn da ikide bir soyunmasý yasaklansýn, ya da Diyanet Ýþleri Baþkanlýðý kadýn gazetecilerin de meþhur olabilmek için mini etek giymelerinin ve soyunmalarýnýn meslekî mecburiyetten ötürü günahtan sayýlmayacaðý yolunda bir fetva versin. Olmaz böyle. Ben de yakýnda en üst rütbeli bir generalin yaptýðý darbe planlarýnýn belgesini yazmaktayým. Son sayfaya geldim sayýlýr. Bir manþet olsun, göreceksiniz medyada bir numarayým!

Yatsý namazýmý eda etmiþ (Allah kabul etsin!) Hoca efendinin kanallarýndan birindeki tartýþma programýnda, Hoca efendinin aydýnlarýndan üçünün güncel konu ve sorunlarda ne düþünmemiz gerektiðine iliþkin verdiði akýllarý dinlerken telefon çaldý. Aslýnda ben bu tür tartýþma programlarýný çok önemsiyor ve özellikle cemaate henüz dâhil olmamýþ gafiller için elzem görüyorum. Çünkü aralarýnda farklý bir ses bulunmayýp savunduklarý ve söyledikleri bire bir ayný olan aydýnlarýn tartýþmalarý haliyle birbirlerini destekler mahiyette olduðundan çok faydalý oluyor.

Her neyse, telefon çaldý ve açýnca baktým ki bizim Ýhsan. “Selamünaleyküm, Aleykümselâm, nasýlsýnýz, iyi misiniz” faslýndan sonra “Muhterem Turgut beyefendi, sizi bu saatte rahatsýz ettiðim için nasýl mahcubum bilemezsiniz. Eðer mecbur kalmasaydým emin olun bu telefonu yer yine de sizi rahatsýz etmezdim. Çok büyük bir müþkülümüz var Turgut Bey çok. Ýnanýn utana sýkýla soruyorum, acaba on-onbeþ dakikalýðýna bir zahmet bize teþrif buyurmanýz mümkün mü?”

Ben ne olduðunu anlamaya çalýþýrken küçük bir sessizlikten sonra devam etti Ýhsan.” Ýnanýn akþamýn bu vakti sizi ayaðýmýza çaðýrmak gibi bir terbiyesizlik aklýmdan bile geçmez ama bizim dünürler burada, cümbür cemaat size gelip rahatsýz etmek daha ayýp olur diye düþündüm de...” Bu arada ben de meraklandým tabii. Neymiþ bu adamý utana sýkýla bana telefon etmek mecburiyetinde býrakan müþkül? Zaten ayný sokakta oturuyoruz. “Tamam” dedim. “Onbeþ yirmi dakika sonra sizdeyim.”

Muhterem Hoca Efendi sayesinde Bakanlýk müsteþarý olduðum için cemaat içinde sadýk müritler arasýnda ne zaman bir anlaþmazlýk olsa bana olan güvenleri tamdýr, benim hakemlik etmemi isterler. Ben de onlarý kýrmam, Hoca efendinin o müstesna kalp derinliðine ters düþmemek þartýyla gayet tarafsýz bir þekilde veriririm kararlarýmý.

Daire zilini çaldýðýmda baþta Ýhsan Bey olmak üzere hepsi ayakta, kapýda karþýladýlar beni. Ýhsan bin bir özür dileyerek ellerime sarýldý öptü þapýr þupur. Estaðfurullah, estaðfurullah... Hemen içeri buyur edip salona hâkim bir koltuða oturttular, bu arada Ýhsan hala özür diliyor mýrýl mýrýl. “Tamam, Ýhsan beyciðim” dedim. “Neymiþ müþkül? Bir an önce söyleyin de çare bulalým muhterem Hoca efendinin o nurlu düþüncelerinin de yardýmýyla.” Ýhsan “Tabii ya, nurlu... Hem de mübarek” dedi ve baþladý anlatmaya.

Bizim bu Ýhsanýn genç bir kýzý var. Üç sene önce bu kýzý Deniz Kuvvetlerinde bir teðmen ile niþanlamaya kalktýklarýnda bana sorup fikrimi ve müsaademi almýþlardý, hatýrlýyorum. Hatýrlýyorum çünkü Deniz Kuvvetlerindeki fedakâr subaylarýmýzý da Hoca efendinin cemaatine katmak için böyle fýrsatlar bizim arayýp da bulamadýðýmýz þeyler. Ýþte Nimet’in (Kýzýn adý Nimet) niþanlýsý en son Ýzmir’de görevliyken altý aylýðýna bir yurt dýþý görevi çýkmýþ ve göreve gitmeden önce konuþup döndüðünde nikâh için anlaþmýþlar.

Uzatmayayým, çocuk görevden dönmüþ, kýsa bir de izin alýp Ankara’ya annesinin babasýnýn yanýna gelmiþ, nikâhý konuþmak üzere Ýhsan beyi aramýþ teðmen evladýmýzýn babasý ve bu akþam konuþmayý uygun görüp erkek tarafýný eve davet etmiþ Ýhsan. Onlar da bu akþam çiçek, çikolata yaptýrýp ziyarete gelmiþler ve ondan sonra çýkmýþ ortaya bir müþkül...

Efendim bu teðmen tarafý Ýhsan beylere gelip tam içeri girerken bakýyorlar ki Nimet’in karný burnunda olmasa da çenesine yaklaþmýþ. Afallýyorlar tabii. Daha hal hatýr soramadan koltuða yýðýlýyorlar, kendilerine gelsinler diye bardak bardak sular geliyor, kolonyalar serpiliyor. Bunlar kendilerine gelince hiç tartýþmaya bile girmeden niþaný atmaya kalkýyorlar, Ýhsan bey ve muhterem eþi her ne kadar bunun hamilelik deðil, asker niþanlýsý yurt dýþýna göreve giden Nimet’in stresten ötürü çok yediði için alýnan kilolar olduðunu söylüyorlarsa da dinleyen kim?

Bunun üzerine beni aramayý akýl etmiþ Ýhsan. Teðmen tarafý gýyaben beni tanýyor ya, Ýhsan demiþ ki “Turgut beye rica edelim, o hakem olsun. Bildiðiniz gibi kendisi muhterem bir zattýr. O ne diyecek bakalým? Öyle tarafsýz bir muhterem hak verirsiniz ki doðrusu neyse onu söyler. Eðer doðruysa nikâhý onaylar, yanlýþsa onaylamaz.” Bunu üzerine teðmen tarafý bir Nimet’in þiþ karnýna bakmýþlar, bir Ýhsan’la eþinin yalvar yakar hallerine “Pekiyi” demiþler. “Sormasýna sorun ama ne derse kabul ederiz demek deðil bu.” Onun üzerine apar topar beni aramýþ Ýhsan, meðer ki müþkül buymuþ.

Problemi öðrendim ya, hakem olmanýn da tarafsýzlýðýyla þöyle bir gözden geçirdim durumu. “Bu nikâh olmaz” dersem hem Deniz Kuvvetleri içinde potansiyel bir cemaat üyesinden mahrum olacaðýz, hem de Nimet doðmamýþ bebesiyle ortada kalacak, yazýktýr. “Doðrusu bu nikâhý kýymaktýr” dedim. “madem gençler birbirlerini beðenmiþler, sevmiþler...” O arada teðmen oðlumuz “Ama Turgut bey, ben daha Nimet’in elini bile tutmadým ki?” diye itiraz edecek oldu, þimdiki çocuklar edep erkân bilmiyorlar, mazur görmek lazým.

“Evladým” dedim “Bak ne güzel izah ediyorlar. Bebekten deðil yemektenmiþ bu þiþlik. Bundan ötürü üç yýllýk niþan mý atýlýrmýþ? Gelin tepmeyin bu Nimet’i. Sakýn aklýna taraf tutuyorum gibi yanlýþ bir þey gelmesin. Ben gayet tarafsýz bir hakemim çok þükür. Bak ne diyorum büyük bir tarafsýzlýkla. Ben bu nikâhý onaylýyorum ama teðmen oðlumuzun ve ailesinin bu tereddütlerinin de giderilmesini gerekli görüyorum. Siz þimdi yarýndan tezi yok evlenin, nikâh koþturmasý bitip de mutlu bir yuva kurulduktan sonra kýz tarafýna da bu tereddütleri gidermesini tavsiye ediyorum.”

Bunlar ne kaba insanlarmýþ meðer. Koltuklarýndan fýrlayýp ve Ýhsan Bey’e “Bunu yarýn konuþup niþaný bitirelim, olmazsa mahkemeye gideriz” diyerek hýþýmla çekip gittiler evden. Ýhsan vurgun yemiþ dalgýç gibi, eþi koltukta bayýlmýþ, Nimet aðlaya aðlaya odasýna kapandý. Ben çýktým eve geldim, kapýdan çýkarken Ýhsan hýçkýrmaktan laf edemiyor. Evde kuruldum koltuðuma, açtým Hoca efendinin kanalýný, tartýþma devam ediyor. Aydýnlardan biri diyor ki “Sayýn Cumhurbaþkaný askerlerin sivil yargýda yargýlanmasý için yapýlan deðiþikliði onaylamakla ne kadar tarafsýz olduðunu bir kez daha ispat etti. Yoksa hem yasayý onaylayýp hem de ‘Tereddütleri gidermelisiniz’ der miydi?”

Bu tür tartýþmalarý tüm vatandaþlarýma özellikle tavsiye ediyorum. Bulunduðunuz bir ortamda o konu ya da benzer bir konu açýldýðýnda ne demeniz gerektiðini öðreniyorsunuz. Ama dikkat edin, kanallar Hoca efendinin kanallarý, tartýþan aydýnlar da ayný þeyi savunup söyleyen Hoca efendi aydýnlarý olsun. Yoksa aklýnýz karýþýr...

              Sevgili Aziz Üstat;

              Sen gideli 14 yýl oldu. Olmasýna oldu da bir gün olsun unutulmadýn, dilimizden hiç düþmedin bu güne kadar. Eskiden de olduðu gibi her gün öyle olaylar yaþanýyor ki “Tam Aziz Nesin’lik” diyerek seni anmaktayýz. Hatta laf aramýzda, tam “senlik” eski solcular öyle ileri gittiler ki, senin pabucunu dama attýlar desem yeridir.

             Aziz üstat; sen gördüðün çarpýklýklarý mizaha bulayýp yazýyordun, bunlar yazmanýn da ötesine geçtiler o çarpýklýklarý bizzat yaþýyor ve yaþatýyorlar. Rivayet odur ki sormuþlar sana “Neden hep asýk suratlýsýnýz? O mizah öykülerini yazarken de mi gülmüyorsunuz?” diye ve siz de demiþsiniz ki “Ben insanlar aðlasýn diye yazýyorum, nedense gülüyorlar!”

             Ýþte demokrasi anlayýþlarý, hukuk anlayýþlarý, özgürlük anlayýþlarý, solculuk anlayýþlarý tamamen kendilerine özgü bu F tipi tayfa da gerçekleri çarpýtarak bu halký kendi çocuklarýndan oluþan Türk Silahlý Kuvvetleriyle korkutmak ve darbeci göstermek için yazýyorlar ama onlarý akýl gözüyle okuyanlar nedense gülüyor!

             En son komikliklerini yazayým istersen. Bunlarýn demokrasi kahramaný olarak yutturmaya çalýþtýklarý AKP ve iktidarý geçen gecelerden birinde çeteci, darbeci olarak suçlanan askerlerin doðrudan sivil yargýda yargýlanmasýna iliþkin bir yasa deðiþikliðini tam “senlik” bir alicengiz oyunuyla gözlerden kaçýrarak meclisten geçiriverdi bir gece yarýsý. Bu alicengiz oyununa itiraz edenleri de asker yanlýsý, demokrasi düþmaný ilan ve infaz ettiler hiç vakit kaybetmeden.

              Askeri Yargýnýn, Genelkurmay’ýn denetiminde olduðu için adil bir yargýlama yapmasýnýn mümkün olmadýðýný iddia ederek alicengiz oyununu savunan bu F tipi tayfaya göre Adalet Bakanýnýn Baþkaný ve Müsteþarýnýn da doðal üyesi olduðu HSYK’na baðlý ve yine Adalet Bakanýna baðlý müfettiþlerce denetlenen Sivil Yargý adil yargýlama açýsýndan “baðýmsýz ve tarafýz” bir yargýydý.

              Asýl komiklik burada deðil Aziz Üstat! Askeri Yargý karþýsýnda tam baðýmsýz ve tarafsýz olduðunu, Askeri Yargý’nýn aksine hukuka uygun kararlar vereceðini savunduklarý sivil yargý tam yaygaranýn ortasýnda –Askeri savcýlýðýn hakkýnda iþlem yapmadýðý- Albay Dursun Çiçek’i tutuklamasýn mý? Bir alkýþ koptu ki sorma gitsin! Ýþte sivil yargýnýn farký buydu, iþte adalet buydu.

           Ama bu tutuklamanýn üzerinden daha yirmi dört saat geçmeden ayný sivil yargý Albay Çiçek’in tutukluluðunu kaldýrmasýn mý? Bir gün önce sivil yargýyý göklere çýkaranlar bu kez onu yerin dibine batýrma yarýþýna girdiler. Eh, baþtan söylemiþtim. Bunlarýn demokrasi anlayýþlarý, bunlarýn hukuk anlayýþlarý, bunlarýn solculuk anlayýþlarý kendilerine özgü!

               Sen gideli 14 yýl oldu ama Aziz Üstat, gördüðün gibi deðiþen fazla bir þey yok. Sen yazarak güldürüyordun, bunlar o iþi bizzat yaþayarak yapmaktalar tek fark bu. Yani senin pabucunu dama attýlar desek yeridir.

Biraz önce cep telefonundan arayan oðlumun verdiði müjdeli haberi sizlerle paylaþmanýn gurur ve sevincini bana yaþatan ilgili ve yetkililere buradan açýk teþekkürü bir borç biliyorum. Allah onlarý baþýmýzdan eksik etmesin.

Efendim; oðlum her sabah olduðu gibi bu sabah da Küçükyalý’daki evinden Beþiktaþ’taki iþine gitmek üzere saat 07.00’de arabasýyla yola çýkmýþ. Erken saat nedeniyle 20 dakika gibi kýsa bir zamanda Bostancý Köprüsüne gelmeyi baþaran oðlum, Fatih Sultan Mehmet Köprüsündeki bakým onarým çalýþmalarý nedeniyle park etmiþ halde ilerleyen araç trafiði sayesinde arabasýnda radyo dinlerken, yanýndaki þeritte arabasýnýn içinde elindeki romaný okuyan Ebru haným kýzýmýzla tanýþmýþ.

Yani biz kýzý henüz tanýmýyoruz da adý Ebru imiþ, tanýþacaðýz inþallah. Tanýþma da þöyle olmuþ. Burak –yani oðlumuz- radyo dinlerken açýk camdan mis gibi bir kahve kokusu gelmiþ. Nereden geldiðini anlamaya çalýþýrken bakmýþ ki yanýndaki arabanýn direksiyonunda bir haným kýz hem roman okuyor hem de neskafe içiyor. “Günaydýn!” diyerek lafa girmiþ Burak “Trafiðin ortasýnda kahveyi nereden buldunuz?” Haným kýz “Günaydýn” diyerek karþýlýk verdikten sonra arabanýn çakmak giriþine baðlý su ýsýtýcýyý göstererek “Ýster misiniz?” diye sormuþ.

Ardýndan sohbet baþlamýþ, birbirlerinin adlarýný öðrenip tanýþmýþlar, bitirilen okullar, sevilen müzikler ve müzik gruplarý, tatillerin nerede geçirildiði, asýl memleketin neresi olduðu, ailelerde kim kimdir, ne iþ yaparlar, kimin halasý hasta, kimin babasý usta, hobiler, fobiler, hangi hayvanlarý ne kadar sevdikleri, hangi ilaçlara ve nelere alerjileri olduðu gibi ilgili ilgisiz ne kadar konu varsa öðrendiklerinde saat 09.40 civarýnda Kozyataðý’ný geride býrakýp Göztepe’ye doðru park halinde imiþler.

Saat 11.55’te Burak Acýbadem Köprüsü altýndan bana telefon açtýðýnda müjdeli haberi verdi ve Allah kýsmet eder de akþama doðru köprüyü geçerlerse Beþiktaþ çýkýþýndan sonra rastlayacaklarý ilk pastanede niþanlanmaya karar verdiklerini söyledi. Ve benden önceden gidip bu pastanenin hangisi olduðuna bakmamý, kendisine ve amcalarýna teyzelerine haber vermemi rica etti. Ebru da kendi ailesine haber verecekmiþ, o pastanede buluþup niþan yapacaðýz.

Ben mutluluk ve telaþla elim dilim dolanýnca, hiç telaþlanmamamý, akmayan trafik sayesinde daha saatlerce bol bol zamaným olduðunu söyleyerek içimi biraz olsun rahatlattý sevgili oðlum. Þimdi buradan eþe dosta ve sevenlerimize duyuruyorum ki Beþiktaþ çýkýþýndan sonraki ilk pastanede bu akþam (belki de gece) niþanýmýz var, hepinizi aramýzda görmekten mutlu olacaðýz.

Bu vesileyle; FSM Köprüsündeki bakým onarým çalýþmalarýyla Ýstanbullulara yollarda saatlerce çile çektiren ama böyle hayýrlý iþlere de zemin hazýrlayan baþta Ýstanbul Büyük Þehir Belediye Baþkaný Sayýn Kadir Topbaþ olmak üzere, Karayollarý Genel Müdürlüðüne, Þube Müdürlüðüne, Bakým ve Onarým ekiplerine teþekkürü bir borç bilirim. Eðer lütfedip buyururlarsa kendileri niþanýmýzda onur konuðu olacaklardýr.

           Annesi                                             Babasý

   Nurten Cümbüþ                               Tahsin Cümbüþ